Shloka 62
सुव्रतः सुमुख: सूक्ष्म: सुधोष: सुखद: सुह्ृत् मनोहरो जितक्रोधो वीरबाहुर्विदारण:
suvrataḥ sumukhaḥ sūkṣmaḥ sudhoṣaḥ sukhadaḥ suhṛt | manoharo jitakrodho vīrabāhur vidāraṇaḥ ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—അവൻ ശ്രേഷ്ഠവ്രതങ്ങളുള്ളവൻ; പ്രസന്നവും സുന്ദരവുമായ മുഖമുള്ളവൻ; അതിസൂക്ഷ്മൻ; മധുരവും ഗംഭീരവുമായ വാക്കുള്ളവൻ; സുഖദാതാവ്; എല്ലാ ജീവികൾക്കും അഹേതുക കരുണയുള്ള സ്നേഹമിത്രം. രൂപലാവണ്യവും മൃദുവചനവും കൊണ്ട് ഹൃദയം കവരുന്നവൻ; ക്രോധജയി—അന്യായം ചെയ്താലും കോപിക്കാത്തവൻ; വീരബാഹു; അധർമ്മികളെ വിച്ഛേദിക്കുന്നവൻ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ethical ideal where inner discipline (conquering anger), universal goodwill (suhṛt), and beneficence (sukhadaḥ) coexist with strength (vīrabāhuḥ) used to protect dharma (vidāraṇaḥ). True power is shown as restrained, compassionate, and directed against unrighteousness rather than driven by personal rage.
Bhīṣma is reciting a sequence of exalted epithets describing the supreme being’s qualities—pleasant presence, subtle nature, noble speech, kindness to all, and the capacity to destroy adharma. The passage functions as devotional praise and moral instruction through divine attributes.