Shloka 1310
अरौद्र: कुण्डली चक्री विक्रम्यूजितशासन: । शब्दातिग: शब्दसह: शिशिर: शर्वरीकर:
araudraḥ kuṇḍalī cakrī vikramyūjitaśāsanaḥ | śabdātigaḥ śabdasahaḥ śiśiraḥ śarvarīkaraḥ |
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—അവൻ രൗദ്രസ്വഭാവൻ അല്ല; കുണ്ഡലങ്ങളാൽ അലങ്കൃതനും ചക്രധാരിയും ആകുന്നു. അവന്റെ ശാസനം പരാക്രമത്താൽ ദൃഢമായി സ്ഥാപിതമാണ്. അവൻ ശബ്ദാതീതൻ, എങ്കിലും ശബ്ദസഹൻ; ശീതളനും ആശ്വാസദായകനും, രാത്രിയെ വരുത്തുന്നവനും ആകുന്നു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse praises an ideal sovereign/divine figure whose power is grounded in valor yet tempered by gentleness: he is not wrathful, can endure harsh speech, and remains cooling and stabilizing—suggesting that true authority is joined with self-restraint and beneficence.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his didactic discourse by describing exalted qualities—here in a compact list of epithets—characterizing a supreme protector/ideal ruler (often read as a Viṣṇu-like figure due to ‘cakrī’), emphasizing both might and moral composure.