Shloka 111
अक्रूरः पेशलो दक्षो दक्षिण: क्षमिणां वर: । विद्वत्तमो वीतभय: पुण्यश्रवणकीर्तन:
akrūraḥ peśalo dakṣo dakṣiṇaḥ kṣamiṇāṃ varaḥ | vidvattamo vītabhayaḥ puṇyaśravaṇakīrtanaḥ ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—അവൻ അക്രൂരൻ, എല്ലാ ക്രൂരഭാവങ്ങളിൽ നിന്നുമുക്തൻ; മനസ്സ്, വാക്ക്, പ്രവൃത്തി—എല്ലാറ്റിലും സുന്ദരനും ശിഷ്ടനും; ദക്ഷനും സമർത്ഥനും—ക്ഷണത്തിൽ മഹത്തായ കാര്യവും സാധിപ്പിക്കുന്നവൻ; ദാനശീലനും ഉദാരനും; ക്ഷമാശീലികളിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ; പണ്ഡിതന്മാരിൽ പരമ പണ്ഡിതൻ; നിർഭയൻ; അവന്റെ നാമ-ഗുണ-മഹിമ-സ്വരൂപങ്ങളുടെ ശ്രവണം-കീർത്തനം പരമ പാവനമാണ്।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches an ethical ideal: true excellence combines gentleness (non-cruelty, forgiveness), competence (skill and effectiveness), generosity, learning, and fearlessness. Such integrated virtue makes a person worthy of being remembered and praised, and even the act of recalling such goodness becomes spiritually purifying.
In Bhishma’s discourse in the Anushasana Parva, he is describing and extolling Akrura by listing his exemplary qualities. The focus is not on an event but on character assessment—presenting Akrura as a model of dharmic conduct.