Shloka 6
स भवान् पुरुषव्याप्र ब्रह्मभूत:ः सनातन: । यदर्थमनुशिष्टा: स्मो गिरिपृष्ठे महात्मना,यह अद्भुत और अचिन्त्य घटना देखकर सब लोग आश्वर्यचकित हो उठे। पुरुषसिंह देवकीनन्दन! भगवान् शंकरका पार्वतीजीके साथ जो आपके सम्बन्धमें संवाद हुआ, उसे सुनकर हम इस निश्चयपर पहुँच गये हैं कि वे ब्रह्मभूत सनातन पुरुष आप ही हैं। जिनके लिये हिमालयके शिखरपर महादेवजीने हमलोगोंको उपदेश दिया था
Nārada uvāca: sa bhavān puruṣa-vyāghra brahma-bhūtaḥ sanātanaḥ | yad-artham anuśiṣṭāḥ smo giri-pṛṣṭhe mahātmanā ||
ഓ പുരുഷവ്യാഘ്രാ! നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് ബ്രഹ്മഭൂതനായ സനാതന പുരുഷൻ; നിങ്ങളുടെ നിമിത്തം മഹാത്മാവ് (മഹാദേവൻ) പർവ്വതശിഖരത്തിൽ ഞങ്ങൾക്ക് ഉപദേശം നൽകിയിരുന്നു।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse affirms a theological conclusion: Kṛṣṇa is identified as the eternal, supreme Person (sanātana puruṣa) and as Brahman itself (brahma-bhūtaḥ). Nārada presents this as a settled conviction based on Śiva’s authoritative discourse and the witnessing of an extraordinary, inconceivable event.
Nārada addresses Kṛṣṇa, reporting that after hearing Śiva’s conversation with Pārvatī about Kṛṣṇa—and after seeing a marvelous occurrence—everyone present is astonished and concludes that Kṛṣṇa is the very divine reality for whose sake Śiva had earlier instructed them on the Himalayan heights.