Shloka 57
भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
चिन्तितानि समेष्यन्ति शस्त्राण्यस्त्राणि चैव ह । अनन्तश्न स एवोक्तो भगवान् हरिरव्यय:
cintitāni sameṣyanti śastrāṇy astrāṇi caiva ha | anantaśna sa evokto bhagavān harir avyayaḥ ||
അവൻ ഏതെല്ലാം ശസ്ത്രാസ്ത്രങ്ങളെ വെറും ചിന്തിച്ചാലും, ആ സമസ്ത ദിവ്യായുധങ്ങളും അവന്റെ അടുക്കൽ സ്വയം എത്തിച്ചേരും. അവ്യയനായ ഭഗവാൻ ഹരിയേ ‘അനന്തൻ’—ശേഷനാഗൻ—എന്നും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു।
ईश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes that divine aid is accessed through inner remembrance and reliance on the Supreme: when one mentally invokes the divine, the needed powers and protections ‘arrive’ without external striving. It also identifies Hari with Ananta-Śeṣa, highlighting the Lord’s inexhaustible, sustaining nature.
Īśvara (the Lord) declares a boon-like assurance: merely by thinking, the full array of divine weapons—both śastra and astra—will become available. The statement is reinforced by a theological identification: the imperishable Bhagavān Hari is spoken of as Ananta (Śeṣa), the endless support of the cosmos.