Shloka 35
सुस्वभावा सुवचना सुवृत्ता सुखदर्शना । अनन्यचित्ता सुमुखी भर्तु: सा धर्मचारिणी,जिसके स्वभाव, बात-चीत और आचरण उत्तम हों, जिसको देखनेसे पतिको सुख मिलता हो, जो अपने पतिके सिवा दूसरे किसी पुरुषमें मन नहीं लगाती हो और स्वामीके समक्ष सदा प्रसन्नमुखी रहती हो, वह स्त्री धर्माचरण करनेवाली मानी गयी है। जो साध्वी स्त्री अपने स्वामीको सदा देवतुल्य समझती है, वही धर्मपरायणा और वही धर्मके फलकी भागिनी होती है
susvabhāvā suvacanā suvṛttā sukhadarśanā | ananyacittā sumukhī bhartuḥ sā dharmacāriṇī ||
മഹേശ്വരൻ പറഞ്ഞു—സ്വഭാവം ശുഭവും വാക്ക് മധുരവും ആചാരം സദ്വൃത്തവുമായ; അവളെ കാണുമ്പോൾ ഭർത്താവിന് സന്തോഷം ലഭിക്കുന്ന; ഭർത്താവിനെ ഒഴികെ മറ്റൊരു പുരുഷനിലേക്കും മനസ്സ് തിരിയാത്ത; ഭർത്താവിന്റെ സന്നിധിയിൽ എപ്പോഴും പ്രസന്നമുഖിയായിരിക്കുന്ന—അവളെയാണ് ധർമ്മം ആചരിക്കുന്ന സ്ത്രീയായി കണക്കാക്കുന്നത്.
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse defines a dharma-practicing wife through inner disposition and outward conduct: good nature, kind speech, virtuous behavior, pleasing presence, exclusive fidelity in thought, and a consistently respectful, cheerful demeanor toward her husband. It frames household dharma as grounded in character, restraint, and devoted partnership.
In Anuśāsana Parva’s instructional setting, Śrī Maheśvara is giving normative guidance on dharma. Here he enumerates qualities by which a woman is recognized as dharmacāriṇī, presenting an ethical ideal for marital life within the broader discourse on duties and righteous conduct.