Shloka 483
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
त्यक्त्वा महार्णवे देहं वारुणं लोकमश्रुते । जो अपने ही सहारे जीवन-यापन करता हुआ बारह वर्षोकी दीक्षा ले महासागरमें अपने शरीरका त्याग कर देता है, वह वरुणलोकमें सुख भोगता है
tyaktvā mahārṇave dehaṃ vāruṇaṃ lokam aśnute |
സ്വന്തം ആശ്രയത്തിൽ ജീവിച്ച് പന്ത്രണ്ടുവർഷത്തെ ദീക്ഷ സ്വീകരിച്ച് മഹാസമുദ്രത്തിൽ ദേഹം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ വരുണലോകം പ്രാപിച്ച് അവിടെ സുഖം അനുഭവിക്കുന്നു.
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that sustained discipline (a long vow) and resolute self-reliance, culminating in deliberate renunciation of the body, are presented as meritorious acts that lead to a favorable posthumous destiny—here, attainment of Varuṇa’s realm and enjoyment of happiness.
Maheśvara is describing the fruit (phala) of a specific austerity: a person maintains life by his own means, completes a twelve-year observance, and then gives up the body in the great ocean; the stated result is reaching Varuṇaloka.