Shloka 21
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
(गीर्भि: परमशुद्धाभिस्तुष्टवुश्च मनोहरम् ।।
gīrbhiḥ paramaśuddhābhis tuṣṭuvuś ca manoharam | vimuktāḥ sarvapāpebhyaḥ kṣāntā vigatakalmaṣāḥ || tasya bhūtapateḥ sthānaṃ bhīmarūpadharaṃ babhau ||
നാരദൻ പറഞ്ഞു—പരമശുദ്ധമായ വാക്കുകളാൽ ആ ഋഷിമാർ മനോഹരമായി സ്തുതിച്ചു. അവർ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തരും, ക്ഷമാശീലരും, കല്മഷരഹിതരുമായിരുന്നു; ശങ്കരനെ ദർശിച്ച് ഭൂമിയിൽ തലവെച്ച് പ്രണാമം ചെയ്തു. അപ്പോൾ ഭൂതപതിയുടെ ആ സ്ഥലം ഭീമരൂപം ധരിച്ചു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-spiritual power of inner purity (vigatakalmaṣa), freedom from wrongdoing (vimukta from pāpa), and forbearance (kṣānti). Such qualities make devotion truthful and effective, culminating in a direct manifestation of the divine presence.
A group of great sages, described as purified and sinless, bow down to Śaṅkara and praise him with pure speech. In response or as a consequence of this sacred encounter, the abode or station of Bhūtapati (Śiva) becomes manifest in a formidable, awe-inspiring form.