Shloka 13
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
दृष्टवा मुनिगणस्यासीत् परा प्रीतिर्जनार्दन । माधव! वह अनुपम पर्वत भ्रमरोंके गीतोंसे अत्यन्त सुशोभित हो रहा था। जनार्दन! वह स्थान अत्यन्त भयंकर होनेपर भी महान् उत्सवसे सम्पन्न-सा प्रतीत होता था। उसे देखकर मुनियोंके समुदायको बड़ी प्रसन्नता हुई ।। मुनयश्ल महाभागा: सिद्धाश्रैवोर्ध्वरेतस:,वाता: सर्वे महाभूतास्तत्रैवासन् समागता: । महान् सौभाग्यशाली मुनि, ऊर्ध्वरेता सिद्धणण, मरुदगण, वसुगण, साध्यगण, इन्द्रसहित विश्वेदेवगण, यक्ष और नाग, पिशाच, लोकपाल, अग्नि, समस्त वायु और प्रधान भूतगण वहाँ आये हुए थे
nārada uvāca | dṛṣṭvā munigaṇasyāsīt parā prītir janārdana | mādhava! sa anupamaḥ parvataḥ bhramarāṇāṃ gītaiḥ atyantaṃ suśobhitaḥ babhūva | janārdana! tat sthānam atyanta-bhayaṅkaraṃ sat api mahotsava-sampannaṃ iva pratīyate sma | taṃ dṛṣṭvā munīnāṃ samūhasya mahān harṣaḥ samajāyata || mahābhāgā munayaḥ siddhāś caiva ūrdhvaretaś ca | marutaḥ sarve mahābhūtāś ca tatraiva āsan samāgatāḥ | vasavaḥ sādhyāḥ indra-sahitā viśve-devāḥ yakṣā nāgāḥ piśācāḥ lokapālāḥ agniḥ sarvāṇi vāyavaś ca pradhāna-bhūtāni ca tatra samāgatāni ||
നാരദൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ജനാർദന! അത് കണ്ടപ്പോൾ മുനിഗണത്തിന് പരമാനന്ദം ഉണ്ടായി. ഹേ മാധവ! ആ അപൂർവ പർവ്വതം തേനീച്ചകളുടെ ഗാനങ്ങളാൽ അത്യന്തം ശോഭിച്ചു. ഹേ ജനാർദന! ആ സ്ഥലം അതിവിഭീതമായിരുന്നിട്ടും മഹോത്സവത്തിന്റെ ഐശ്വര്യത്തോടെ സമ്പന്നമായതുപോലെ തോന്നി. അത് കണ്ടപ്പോൾ ഋഷിസഭ ഹർഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു. അവിടെ മഹാഭാഗ്യശാലികളായ മുനിമാർ, സിദ്ധർ, ഊർദ്ധ്വരേതസ്സായ തപസ്വികൾ സമാഗമിച്ചിരുന്നു; മരുത്ഗണവും മഹാഭൂതങ്ങളും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. വസുക്കൾ, സാധ്യർ, ഇന്ദ്രനോടുകൂടിയ വിശ്വേദേവർ, യക്ഷ-നാഗങ്ങൾ, പിശാചുകൾ, ലോകപാലകർ, അഗ്നി, എല്ലാ വായുക്കൾ, പ്രധാന ഭൂതഗണങ്ങൾ—എല്ലാം അവിടെ തന്നെ സമവേതമായിരുന്നു.
नारद उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how a place that appears outwardly fearsome can, in a dharmic and sacred context, be experienced as auspicious and celebratory. It also underscores the Mahābhārata’s vision of cosmic harmony: sages, gods, elemental powers, and various beings converge around sanctity and tapas (ascetic power), suggesting that spiritual merit draws the whole cosmos into ordered presence.
Nārada describes to Janārdana/Mādhava a remarkable mountain-site. The sages, delighted by its beauty (notably the bees’ song), perceive it as festival-like despite its terrifying aspect. Then Nārada lists the vast assembly present there—sages and Siddhas, celibate ascetics, the Maruts, major divine classes (Vasus, Sādhyas, Viśvedevas with Indra), and other beings (Yakṣas, Nāgas, Piśācas), along with the directional guardians, Agni, winds, and elemental powers.