Shloka 16
Adhyāya 142: Cyavana, the Devas’ Arrogance, and Vāyu’s Counsel on Protecting Brāhmaṇas
करन्धमस्य पौत्रस्तु मरुत्तोडविक्षित: सुतः । कन्यामांगिरसे दत्त्वा दिवमाशु जगाम सः:
Karandhamasya pautras tu Marutto ’vikṣitaḥ sutaḥ | Kanyām Āṅgirase dattvā divam āśu jagāma saḥ ||
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു— കരന്ധമന്റെ പൗത്രനും അവിക്ഷിതന്റെ പുത്രനുമായ മഹാരാജാവ് മരുത്തൻ ആംഗിരസവംശജനു തന്റെ പുത്രിയെ കന്യാദാനമായി നൽകി शीഘ്രം സ്വർഗ്ഗലോകം പ്രാപിച്ചു.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the dharmic value of kanyādāna—giving a daughter in marriage according to righteous norms—and presents it as a deed that generates great merit, culminating in attainment of heaven.
Bhīṣma cites a genealogical example: Marutta, descended from Karandhama and born to Avikṣit, gave his daughter to an Āṅgirasa (of Aṅgiras’ lineage) and, as a result of that meritorious act, swiftly attained the heavenly realm.