Shloka 14
अध्याय १३२ — कर्मणा मनसा वाचा: स्वर्गमार्गः तथा आयुर्विपाकः
Adhyāya 132 — The path to heaven through deed, mind, and speech; karmic results for lifespan
पितरश्न न तुष्यन्ति वर्षाण्यपि त्रयोदश । यह परम गोपनीय रहस्यकी बात सुनो। श्राद्धमें
gārgya uvāca | pitaraś ca na tuṣyanti varṣāṇy api trayodaśa | yat parama-gopanīyaṁ rahasyaṁ tad idaṁ śṛṇu | śrāddhe yajñe tīrthe ca parvaṇi ca dineṣu devatārthaṁ yat haviṣyaṁ saṁskriyate | tad yadi rajasvalā kuṣṭhī vā vandhyā vā strī paśyet, tad-dṛṣṭaṁ haviṣyaṁ devā na gṛhṇanti; pitaraś ca trayodaśa-varṣāṇy asantuṣṭā bhavanti || śukla-vāsāḥ śucir bhūtvā brāhmaṇān svasti-vācayet | kīrtayed bhārataṁ caiva tathā syād akṣayaṁ haviḥ |
ഗാർഗ്യൻ പറഞ്ഞു—പിതൃകൾ പതിമൂന്ന് വർഷം വരെ പോലും തൃപ്തരാകുന്നില്ല. ഈ പരമഗോപ്യ ഉപദേശം കേൾക്കുക. ശ്രാദ്ധം, യാഗം, തീർത്ഥം അല്ലെങ്കിൽ പർവ്വദിനത്തിൽ ദേവന്മാർക്കായി തയ്യാറാക്കിയ ഹവിസ്സ് രജസ്വലയായ സ്ത്രീയോ, കുഷ്ഠരോഗിണിയോ, വന്ധ്യയായ സ്ത്രീയോ കണ്ടാൽ ദേവതകൾ അത് സ്വീകരിക്കുകയില്ല; പിതൃകൾ പതിമൂന്ന് വർഷം അസന്തുഷ്ടരായി ഇരിക്കും. അതുകൊണ്ട് ശ്രാദ്ധയജ്ഞദിനങ്ങളിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ശുചിയായി, വെള്ളവസ്ത്രം ധരിച്ചു, ബ്രാഹ്മണന്മാരാൽ സ്വസ്തിവാചനം ചെയ്യിപ്പിച്ച്, ഭാരതം (മഹാഭാരതം) പാരായണം ചെയ്യണം—അപ്പോൾ ഹവിസ്സ് അക്ഷയമാകും.
गार्ग्य उवाच
Educational Q&A
The passage stresses the perceived importance of ritual purity and careful conduct around offerings: improper exposure of oblations is said to obstruct divine acceptance and ancestral satisfaction, while purification, auspicious benedictions, and recitation of the Mahābhārata are presented as means to secure enduring (akṣaya) ritual fruit.
Gārgya is instructing about śrāddha and sacrificial procedure, warning of consequences if offerings are viewed by certain persons deemed ritually inauspicious in that discourse, and then prescribing corrective/positive practices—bathing, wearing white, svasti-recitation by brāhmaṇas, and Bhārata recitation—to ensure the offerings’ efficacy.