Shloka 31
अध्याय १२८: शिव–उमा संवादः — तिलोत्तमा, श्मशान-मेध्यता, तथा चातुर्वर्ण्य-धर्मः
Chapter 128: Śiva–Umā Dialogue—Tilottamā, the Ritual Valence of the Śmaśāna, and the Fourfold Duty-Code
नूनमात्मकृतं दोषमपश्यन् किंचिदात्मन: । अकारणेड5भिशप्तोडसि तेनासि हरिण: कृश:
nūnam ātmakṛtaṃ doṣam apaśyan kiñcid ātmanaḥ | akāraṇe 'bhiśapto 'si tenāsi hariṇaḥ kṛśaḥ ||
നിശ്ചയമായും നീ നിനക്കാൽ ചെയ്ത ഏതെങ്കിലും ദോഷം നിനക്കുള്ളിൽ കാണുന്നില്ല; എങ്കിലും ആളുകൾ കാരണമില്ലാതെ നിന്നെ ശപിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഹേ മൃഗമേ, നീ തേജസ്സില്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical problem of undeserved blame: even when one finds no self-caused fault, society may still condemn without reason, and such unjust censure can lead to visible suffering. It implicitly warns against careless cursing and urges discernment and compassion.
A brāhmaṇa addresses a deer, observing that the deer does not perceive any personal wrongdoing, yet others curse it without cause; the brāhmaṇa connects this unjust cursing with the deer’s loss of luster and increasing weakness.