Shloka 20
Adhyāya 122 — Śruta-vṛtta-yukta Brāhmaṇa and the Ethics of Dāna
Maitreya–Vyāsa Saṃvāda
न तु नाशो$स्ति पापस्य यस्त्वयोपचित: पुरा । शूद्रेणार्थप्रधानेन नृशंसेनाततायिना,तुमने पूर्वजन्ममें अर्थथरायण, नृशंस और आततायी शूद्र होकर जो पाप संचय किया था, उसका सर्वदा नाश नहीं हुआ है
na tu nāśo 'sti pāpasya yas tvayopacitaḥ purā | śūdreṇārthapradhānena nṛśaṃsenātatāyinā ||
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു— നീ മുൻജന്മത്തിൽ സമ്പാദിച്ച പാപം പൂർണ്ണമായി നശിച്ചിട്ടില്ല. കാരണം അന്ന് നീ ധനത്തെ പ്രധാനമാക്കിയ, ക്രൂരസ്വഭാവമുള്ള, ആക്രമകനായ ശൂദ്രനായിരുന്നു; ആ കർമ്മത്തിന്റെ അവശിഷ്ടം ഇനിയും തീർന്നിട്ടില്ല.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Past actions leave moral consequences that may persist across lives; even if one changes outward circumstances, accumulated pāpa is not automatically erased and must be exhausted through appropriate fruition and ethical transformation.
Vyāsa addresses the listener with a moral diagnosis: present suffering or obstacles are traced to previously accumulated wrongdoing—specifically, a former-life pattern of wealth-first motives, cruelty, and aggressive violence—whose karmic residue has not yet been fully spent.