Shloka 23
Dāna-Śreṣṭhatā: On the Superiority of Giving
Maitreya–Vyāsa Exemplum
गुप्त शरणमाश्रित्य भयेषु शरणागता: । अकस्मात् ते मया त्यक्ता न त्राता अभयैषिण:,भयके समय अभय पानेकी इच्छासे कितने ही शरणार्थी मेरे पास आते, किन्तु मैं उन्हें शरण लेनेयोग्य सुरक्षित स्थानमें पहुँचाकर भी अकस्मात् वहाँसे निकाल देता। उनकी रक्षा नहीं करता था
gupta-śaraṇam āśritya bhayeṣu śaraṇāgatāḥ | akasmāt te mayā tyaktā na trātā abhayaiṣiṇaḥ ||
ഭയകാലത്ത് അഭയം തേടി പല ശരണാർത്ഥികളും എന്റെ അടുക്കൽ വരുമായിരുന്നു. ഞാൻ അവരെ രഹസ്യമായ സുരക്ഷിത അഭയസ്ഥാനത്ത് എത്തിച്ചിട്ടും പെട്ടെന്ന് അവിടെ നിന്ന് തള്ളിക്കളയും; അഭയം തേടിയവരെ ഞാൻ രക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.
कीट उवाच
Educational Q&A
One who accepts others as śaraṇāgata (refuge-seekers) incurs a dharmic duty to protect them; abandoning them after offering shelter is a grave ethical failure and a betrayal of trust.
The speaker (the kīṭa) confesses a past wrongdoing: people seeking safety in fearful times came to him for refuge, but he suddenly cast them out and did not act as their protector.