Shloka 126
मानसतीर्थ-शौचप्रशंसा | Praise of the ‘Mental Tīrtha’ and the Marks of Purity
दिव्यो दिव्येन वपुषा भ्राजमान इवामर: । वसूनां मरुतां चैव साध्यानामश्विनोस्तथा
divyo divyena vapuṣā bhrājamāna ivāmaraḥ | vasūnāṃ marutāṃ caiva sādhyānām aśvinoḥ tathā
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു—അവൻ ദിവ്യമായ ദേഹത്താൽ ദീപ്തിമാനായി, അമരനെപ്പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആ പ്രഭയിൽ അവൻ വസുക്കളോടും മരുത്തുകളോടും, സാധ്യന്മാരോടും അശ്വിനികളോടും സമാനനായി തോന്നി.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how extraordinary virtue or spiritual power is traditionally expressed as ‘divine radiance’: a person’s inner excellence is portrayed as outward splendor, comparable to revered classes of gods. It reinforces the ethical idea that dharmic stature is recognizable through conduct and presence.
Bhīṣma is describing someone’s appearance as superhumanly luminous—‘like an immortal’—and compares that brilliance to well-known celestial groups (Vasus, Maruts, Sādhyas, Aśvins), heightening the sense of awe and sanctity around the figure being described.