Shloka 62
बालसूर्यप्रतीकाशे विमाने हेमवर्चसि । वैदूर्यमुक्ताखचिते वीणामुरजनादिते,जो मनुष्य अनशन-व्रत करके अपने शरीरका त्याग कर देता है, वह निम्नांकित फलका भागी होता है। वह प्रातःकालके सूर्यकी भाँति प्रकाशमान, सुनहरी कान्तिवाले, वैदूर्य और मोतीसे जटित, वीणा और मृदंगकी ध्वनिसे निनादित, पताका और दीपकोंसे आलोकित तथा दिव्य घंटानादसे गूँजते हुए, सहस्रों अप्सराओंसे युक्त विमानपर बैठकर दिव्य सुख भोगता है
Aṅgirā uvāca: bāla-sūrya-pratīkāśe vimāne hema-varcasi | vaidūrya-muktā-khacite vīṇā-muraja-nādite ||
പ്രഭാതത്തിലെ ബാലസൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന, സ്വർണ്ണവർച്ചസ്സുള്ള വിമാനം—വൈദൂര്യവും മുത്തും പതിപ്പിച്ച, വീണയും മുരജയും മുഴക്കുന്ന നാദത്തോടെ ഗംഭീരമായ, പതാകകളും ദീപങ്ങളും കൊണ്ട് പ്രകാശിതമായ, ദിവ്യഘണ്ടാനാദം പ്രതിധ്വനിക്കുന്ന—അത്തരം സഹസ്ര അപ്സരസ്സുകളോടുകൂടി അവൻ ദിവ്യസുഖം അനുഭവിക്കുന്നു.
अंगियरा उवाच
Educational Q&A
The passage teaches that rigorous religious observance—specifically the vow of fasting culminating in relinquishing the body—is portrayed as generating extraordinary merit, rewarded with radiant, luxurious heavenly enjoyment. Ethically, it frames self-discipline and vow-keeping as powerful means to attain posthumous फल (phala), though the broader tradition also stresses that such acts must be aligned with dharma and right intention.
Sage Aṅgirā describes the फल (result) granted to a person who undertakes an anāśana-vrata and dies thereby: the person is carried in a splendid vimāna, shining like the morning sun, adorned with gems and pearls, filled with celestial music and bell-sounds, and accompanied by apsarases while enjoying divine pleasures.