Shloka 94
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
इषीकया मया बाल्याद् विद्धा होका शकुन्तिका । तत् किल्बिषं स्मरे धर्म नान्यत् पापमहं स्मरे
iṣīkayā mayā bālyād viddhā ho kā śakuntikā | tat kilbiṣaṃ smare dharma nānyat pāpam ahaṃ smare ||
ധർമ്മരാജാ! ബാല്യത്തിൽ ഒരിക്കൽ ബാലസഹജമായ അശ്രദ്ധയിൽ ഞാൻ ഒരു ഞാങ്ങണകൊണ്ട് ഒരു പക്ഷിക്കുഞ്ഞിനെ കുത്തിപ്പൊളിച്ചു. ആ ഒരൊറ്റ കുറ്റം മാത്രമാണ് എനിക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നത്; അതൊഴികെ എന്റെ മറ്റേതൊരു പാപവും എനിക്ക് സ്മരണയില്ല.
दाश उवाच
Educational Q&A
Even a seemingly small act of harm—especially against a helpless creature—can remain as moral residue in one’s conscience; dharma involves honest self-scrutiny and acknowledging wrongdoing, not merely claiming innocence.
Daśa addresses Dharma/Dharmarāja and admits that the only misdeed he can recall is a childhood act of piercing a young bird with a reed; he presents this as the sole possible cause for any present suffering or moral inquiry.