Shloka 22
तथैवोरगसड्घाता: पाण्डवस्य समीपत: । उत्सृजन्तो विषं घोर निपेतुज्वलितानना:,इसी प्रकार प्रज्वलित मुखवाले नागोंके समुदाय भी पाण्डव अर्जुनके समीप भयानक जहर उगलते हुए उनकी ओर टूट पड़े
tathaivoragasaṅghātāḥ pāṇḍavasya samīpataḥ | utsṛjanto viṣaṃ ghoraṃ nipetuḥ jvalitānanāḥ ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—അതുപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന മുഖങ്ങളുള്ള നാഗസമൂഹങ്ങൾ പാണ്ഡവനായ അർജുനന്റെ അടുത്തുതന്നെ നിന്ന് ഭയങ്കര വിഷം തുപ്പിക്കൊണ്ട് അവന്റെ മേൽ പാഞ്ഞുവന്നു.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how danger can arise suddenly and collectively, even against a dharmic hero; it points to the ethical need for steadiness, vigilance, and disciplined response rather than panic or retaliatory cruelty.
A cluster of serpents, described as having flaming mouths, rushes toward the Pāṇḍava (understood here as Arjuna) from close range while emitting terrifying poison, intensifying the immediate threat around him.