Shloka 16
ततः स भूय: संक्रुद्धो वृक्षमादाय राक्षस: । ताडयिष्यंस्तदा भीम॑ पुनरभ्यद्रवद् बली,तब उस बलवान राक्षसने पुनः अत्यन्त कुपित हो एक वृक्ष उखाड़कर भीमसेनको मारनेके लिये फिर उनपर धावा किया
tataḥ sa bhūyaḥ saṅkruddho vṛkṣam ādāya rākṣasaḥ | tāḍayiṣyaṃs tadā bhīmaṃ punar abhyadravad balī ||
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ ആ ബലവാനായ രാക്ഷസൻ വീണ്ടും അത്യന്തം ക്രുദ്ധനായി ഒരു വൃക്ഷം പിഴുതെടുത്ത്, ഭീമനെ അടിക്കുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, ശക്തിയായി വീണ്ടും അവന്റെ മേൽ പാഞ്ഞുവന്നു।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical danger of uncontrolled anger: rage escalates aggression and clouds judgment, leading to repeated, reckless attacks. In contrast, the implied ideal is steadiness and disciplined strength in the face of provocation.
A powerful rākṣasa, furious again, uproots a tree as a weapon and rushes back toward Bhīma with the intention of striking him, intensifying the confrontation.