Shloka 52
Narmadā–Tīrtha-Māhātmya: Sequence of Sacred Fords and Their Fruits
असुरा योधितास्तत्र वासुदेवेन कोटिशः / तत्र तीर्थं समुत्पन्नं विष्णुश्रीको भवेदिह / अहोरात्रोपवासेन ब्रह्महत्यां व्यपोहति
asurā yodhitāstatra vāsudevena koṭiśaḥ / tatra tīrthaṃ samutpannaṃ viṣṇuśrīko bhavediha / ahorātropavāsena brahmahatyāṃ vyapohati
അവിടെ വാസുദേവൻ കോടിക്കണക്കിന് അസുരന്മാരോടു യുദ്ധം ചെയ്തു. ആ സംഭവത്തിൽ നിന്നു അവിടെ തീർത്ഥം ഉദ്ഭവിച്ചു; ഇവിടെ വിഷ്ണുശ്രീ (ഐശ്വര്യവും മഹിമയും) ലഭിക്കുന്നു. ഒരു പകലും രാത്രിയും ഉപവസിച്ചാൽ ബ്രഹ്മഹത്യാപാപവും നീങ്ങും.
Sūta (narrator) recounting a tīrtha-mahātmya within the Kurma Purana’s dialogue framework
Primary Rasa: vira
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
Indirectly: it presents Viṣṇu (Vāsudeva) as the victorious divine ground whose presence sacralizes space into a tīrtha, implying the Supreme’s power to purify and transform the seeker’s condition through contact with dharma (tīrtha-sevā and niyama).
The verse highlights upavāsa (fasting) as a niyama-based discipline—an inner-austerity practice used as prāyaścitta (expiation). In Purāṇic yoga-dharma, such restraint supports purification (śuddhi) and steadies the mind for higher sādhana.
While Śiva is not named here, the Kurma Purana’s broader Shaiva–Vaishnava synthesis frames tīrtha, tapas (upavāsa), and prāyaścitta as shared dharmic means; this verse emphasizes Viṣṇu’s śrī and purifying grace within that integrated Purāṇic theology.