Kurma Purana — Purva Bhaga, Shloka 60
Prākṛta Sṛṣṭi and Pralaya: From Pradhāna to Brahmāṇḍa; Trimūrti Samanvaya
ऋषिः सर्वत्रगत्वेन हरिः सर्वहरो यतः / अनुत्पादाच्च पूर्वत्वात् स्वयंभूरिति स स्मृतः
ṛṣiḥ sarvatragatvena hariḥ sarvaharo yataḥ / anutpādācca pūrvatvāt svayaṃbhūriti sa smṛtaḥ
സർവ്വത്ര ഗമിക്കുന്നതിനാൽ അവൻ ‘ഋഷി’; എല്ലാം ഹരിക്കുന്നതിനാൽ ‘ഹരി’ എന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. ജനനമില്ലാത്തവനും സകലത്തിനും മുൻപുള്ളവനുമായതിനാൽ അവൻ ‘സ്വയംഭൂ’—സ്വയംജനൻ—എന്നു കീർത്തിക്കപ്പെടുന്നു.
Sage narrating the epithets of the Supreme Lord (Hari) within the Kurma Purana discourse
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It describes the Supreme as all-pervading, unborn, and primordial—qualities used to indicate the Self-existent reality that precedes creation and remains present everywhere.
No specific technique is prescribed in this verse; it supports meditation on divine names and attributes—contemplating the Lord as all-pervading (sarvatraga) and as the remover of bondage (sarvahara), a basis for devotion and inner detachment.
While naming Hari (a Vaishnava epithet), it uses universal, sect-transcending markers—unborn, self-existent, all-pervading—typical of the Kurma Purana’s synthesis where the one Supreme is praised through multiple divine names across Shaiva and Vaishnava traditions.