Shloka 32
Ajāmila Delivered: Viṣṇudūtas Establish the Supremacy of the Holy Name
अथापि मे दुर्भगस्य विबुधोत्तमदर्शने । भवितव्यं मङ्गलेन येनात्मा मे प्रसीदति ॥ ३२ ॥
athāpi me durbhagasya vibudhottama-darśane bhavitavyaṁ maṅgalena yenātmā me prasīdati
ഞാൻ തീർച്ചയായും ദുർഭാഗ്യവാൻ, പാപകർമ്മങ്ങളുടെ സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയവൻ; എങ്കിലും മുൻപുണ്ടായ ഏതോ പുണ്യഫലത്താൽ എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വന്ന ആ വിബുധോത്തമന്മാരുടെ ദർശനം എനിക്ക് ലഭിച്ചു. അവരുടെ മംഗള സന്ദർശനത്തോടെ എന്റെ ആത്മാവ് പ്രസന്നമായി; ഞാൻ അത്യന്തം ആനന്ദിക്കുന്നു.
As stated in Caitanya-caritāmṛta ( Madhya 22.54) :
FAQs
This verse shows Ajāmila’s realization that even an “unfortunate” person can receive auspicious divine intervention—mercy that grants darśana of the Lord’s messengers and brings inner peace.
Because their unexpected appearance saved him from fear and punishment; he understood that such a vision is not accidental but the result of auspicious destiny and higher compassion.
Even if one feels unworthy, one can turn toward devotion—seeking holy association and sincere remembrance of God—trusting that genuine spiritual effort invites auspicious change of heart.