Srimad Bhagavatam — Shashtha Skandha, Shloka 51
Parīkṣit’s Inquiry into Vṛtrāsura’s Bhakti and the Beginning of Citraketu’s Trial
श्रुत्वा मृतं पुत्रमलक्षितान्तकं विनष्टदृष्टि: प्रपतन् स्खलन् पथि । स्नेहानुबन्धैधितया शुचा भृशं विमूर्च्छितोऽनुप्रकृतिर्द्विजैर्वृत: ॥ ५० ॥ पपात बालस्य स पादमूले मृतस्य विस्रस्तशिरोरुहाम्बर: । दीर्घं श्वसन् बाष्पकलोपरोधतो निरुद्धकण्ठो न शशाक भाषितुम् ॥ ५१ ॥
śrutvā mṛtaṁ putram alakṣitāntakaṁ vinaṣṭa-dṛṣṭiḥ prapatan skhalan pathi snehānubandhaidhitayā śucā bhṛśaṁ vimūrcchito ’nuprakṛtir dvijair vṛtaḥ
മന്ത്രിമാരാലും ബ്രാഹ്മണരാലും ചുറ്റപ്പെട്ട രാജാവ് മരിച്ച കുട്ടിയുടെ പാദങ്ങളിൽ അബോധാവസ്ഥയിൽ വീണു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുടിയും വസ്ത്രവും അലങ്കോലമായിരുന്നു. ദീർഘശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് രാജാവിന് ബോധം തിരികെ ലഭിച്ചപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു, തൊണ്ട ഇടറിയതിനാൽ സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
FAQs
This verse shows that grief intensifies when the heart is bound by affection (sneha-anubandha); the shock of loss can overwhelm one’s natural composure, revealing the need for spiritual grounding beyond temporary relationships.
Because his deep attachment to his son inflamed his sorrow; in that moment his vision failed, he ran and stumbled, and he lost consciousness—illustrating how sudden death can shatter worldly stability.
Cultivate loving relationships while remembering impermanence; strengthen daily spiritual practice so that unexpected loss does not completely break one’s inner balance.