Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 20
Prahlāda Rejects Demonic Diplomacy and Proclaims Navadhā Bhakti
पादयो: पतितं बालं प्रतिनन्द्याशिषासुर: । परिष्वज्य चिरं दोर्भ्यां परमामाप निर्वृतिम् ॥ २० ॥
pādayoḥ patitaṁ bālaṁ pratinandyāśiṣāsuraḥ pariṣvajya ciraṁ dorbhyāṁ paramām āpa nirvṛtim
ഹിരണ്യകശിപു തന്റെ ബാലൻ തന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണ് നമസ്കരിക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ, സ്നേഹമുള്ള പിതാവിനെപ്പോലെ അവനെ ആശീർവദിച്ചു; പിന്നെ ഇരുകൈകളാലും ദീർഘമായി അണച്ചു. അങ്ങനെ അവൻ പരമാനന്ദം പ്രാപിച്ചു.
FAQs
It describes Hiraṇyakaśipu’s momentary affection: he blesses and embraces Prahlāda, feeling great satisfaction—setting a contrast with his later intolerance toward Prahlāda’s devotion.
Prahlāda had bowed at his father’s feet; pleased by the child’s outward humility and return, Hiraṇyakaśipu responded with blessings and a long embrace, unaware of how firmly Prahlāda’s heart was fixed in bhakti.
External warmth and family affection can coexist with deep ideological conflict; the verse encourages steadiness in devotion and values, even when relationships appear supportive only on the surface.