Shloka 13
Jaḍa Bharata’s Birth, Feigned Madness, and Protection by Goddess Kālī
तस्य ह दैवमुक्तस्य पशो: पदवीं तदनुचरा: परिधावन्तो निशि निशीथसमये तमसाऽऽवृतायामनधिगतपशव आकस्मिकेन विधिना केदारान् वीरासनेन मृगवराहादिभ्य: संरक्षमाणमङ्गिर:प्रवरसुतमपश्यन् ॥ १३ ॥
tasya ha daiva-muktasya paśoḥ padavīṁ tad-anucarāḥ paridhāvanto niśi niśītha-samaye tamasāvṛtāyām anadhigata-paśava ākasmikena vidhinā kedārān vīrāsanena mṛga-varāhādibhyaḥ saṁrakṣamāṇam aṅgiraḥ-pravara-sutam apaśyan.
ബലിക്കായി പിടിച്ചിരുന്ന ആ ‘പശു’ ദൈവയോഗത്തിൽ രക്ഷപ്പെട്ടു. അവനെ തേടി അനുചരന്മാർ അർദ്ധരാത്രിയിലെ ഘനാന്ധകാരത്തിൽ എല്ലാദിക്കിലും ഓടി; എങ്കിലും കണ്ടെത്താനായില്ല. അങ്ങനെ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ് അവർ ഒരു നെൽപ്പാടത്ത് എത്തി; അവിടെ മാൻമാരുടെയും കാട്ടുപന്നികളുടെയും ആക്രമണത്തിൽ നിന്ന് പാടം കാക്കാൻ ഉയർന്ന സ്ഥലത്ത് വീരാസനത്തിൽ ഇരുന്ന അങ്ഗിരാ വംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠപുത്രൻ ജഡഭരതനെ അവർ കണ്ടു।
FAQs
This verse shows the animal was “released by destiny,” and by a sudden divine arrangement the searchers encountered Bharata—illustrating how providence can swiftly redirect events and reveal hidden situations.
While searching for the lost animal’s tracks in deep darkness and failing, providence led them to Bharata, who was seated vigilantly and protecting the fields from wild animals.
Even in difficult, confusing circumstances (like “midnight darkness”), steady duty and vigilance can expose the real issue—reminding seekers to stay alert and disciplined rather than be driven by panic or distraction.