Shloka 2
Ṛṣabhadeva’s Indifference to Siddhis, Vigilance Toward the Mind, and the Kali-yuga Rise of Anti-Vedic धर्म
ऋषिरुवाच सत्यमुक्तं किन्त्विह वा एके न मनसोऽद्धा विश्रम्भमनवस्थानस्य शठकिरात इव सङ्गच्छन्ते ॥ २ ॥
ṛṣir uvāca satyam uktaṁ kintv iha vā eke na manaso ’ddhā viśrambham anavasthānasya śaṭha-kirāta iva saṅgacchante.
ഋഷി പറഞ്ഞു—ഹേ രാജാവേ, നീ ശരിയായി പറഞ്ഞു. കപട വേട്ടക്കാരൻ മൃഗങ്ങളെ പിടിച്ചിട്ടും അവ ഓടിപ്പോകുമോ എന്ന് വിശ്വസിക്കില്ല; അതുപോലെ ഉന്നത সাধകൻ മനസ്സിനെ വിശ്വസിക്കാതെ അതിന്റെ പ്രവർത്തനം എപ്പോഴും നിരീക്ഷിക്കുന്നു।
In Bhagavad-gītā (18.5) Lord Kṛṣṇa says:
FAQs
This verse warns that the mind is inherently unsteady, so one should not place naïve, straightforward trust in it; instead, one must be vigilant and disciplined.
He highlights hypocrisy—people may appear agreeable externally while remaining internally duplicitous, just as a hunter uses outward tactics to trap.
Do not follow every impulse as “truth”; cultivate steadiness through regulated habits, self-examination, and devotion-centered practices that align thoughts and actions.