Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 23
Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
रक्ष:कृतं तद् विदित्वा चक्रे द्वादशवार्षिकम् । सोऽप्यपोऽञ्जलिमादाय गुरुं शप्तुं समुद्यत: ॥ २३ ॥ वारितो मदयन्त्यापो रुशती: पादयोर्जहौ । दिश: खमवनीं सर्वं पश्यञ्जीवमयं नृप: ॥ २४ ॥
rakṣaḥ-kṛtaṁ tad viditvā cakre dvādaśa-vārṣikam so ’py apo-’ñjalim ādāya guruṁ śaptuṁ samudyataḥ
മനുഷ്യ മാംസം വിളമ്പിയത് രാജാവല്ല, രാക്ഷസനാണെന്ന് വസിഷ്ഠൻ അറിഞ്ഞപ്പോൾ, കുറ്റമില്ലാത്ത രാജാവിനെ ശപിച്ചതിൽ ഖേദിച്ച് ശുദ്ധിക്കായി പന്ത്രണ്ടുവർഷത്തെ തപസ്സു ചെയ്തു. അതേസമയം സൗദാസനും കൈക്കുമ്പിളിൽ വെള്ളം എടുത്ത് ശാപമന്ത്രം ജപിച്ച് വസിഷ്ഠനെ ശപിക്കാൻ ഒരുങ്ങി; എന്നാൽ ഭാര്യ മദയന്തി തടഞ്ഞു, കോപത്തിൽ അവൾ ആ വെള്ളം ഗുരുവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ ഒഴിച്ചു. പിന്നെ രാജാവ് കണ്ടു—പത്ത് ദിക്കുകളും, ആകാശവും, ഭൂമിയുടെ ഉപരിതലവും എല്ലായിടത്തും ജീവികളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു।
FAQs
This verse shows the grave impulse to curse the guru even when one feels wronged; Bhagavatam presents such a reaction as spiritually dangerous and requiring restraint and higher understanding.
Because he concluded a Rākṣasa had caused the disruption, yet in his agitation he directed blame toward his guru, and with ritual water in hand he prepared to pronounce a curse.
Before reacting against teachers, elders, or mentors, pause to verify causes, control anger, and respond with humility—rash blame can damage long-term spiritual and personal growth.