Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 20
Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
श्रीशुक उवाच सौदासो मृगयां किञ्चिच्चरन् रक्षो जघान ह । मुमोच भ्रातरं सोऽथ गत: प्रतिचिकीर्षया ॥ २० ॥ सञ्चिन्तयन्नघं राज्ञ: सूदरूपधरो गृहे । गुरवे भोक्तुकामाय पक्त्वा निन्ये नरामिषम् ॥ २१ ॥
śrī-śuka uvāca saudāso mṛgayāṁ kiñcic caran rakṣo jaghāna ha mumoca bhrātaraṁ so ’tha gataḥ praticikīrṣayā
ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു—ഒരിക്കൽ സൗദാസൻ വേട്ടയ്ക്കായി വനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യഭക്ഷകനായ ഒരു രാക്ഷസനെ വധിച്ചു; എന്നാൽ അവന്റെ സഹോദരനെ കരുണയോടെ വിട്ടയച്ചു. ആ സഹോദരൻ പ്രതികാരം തേടി രാജാവിനെ ഹാനിപ്പെടുത്താൻ ചിന്തിച്ച് പാചകക്കാരന്റെ രൂപം ധരിച്ചു രാജഗൃഹത്തിൽ കയറി. ഒരു ദിവസം ഗുരു വസിഷ്ഠമുനിയെ ഭോജനത്തിന് ക്ഷണിച്ചപ്പോൾ, ആ രാക്ഷസ പാചകക്കാരൻ മനുഷ്യ മാംസം വേവിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന് വിളമ്പി।
FAQs
This verse shows how an act (killing a rākṣasa) can trigger a chain reaction—mercy to the surviving brother still leaves room for retaliation—highlighting the unfolding of karma and the danger of revenge.
Though spared, he remained aggrieved by his brother’s death; the verse states he left with the intention of retaliation, setting up the next events in Saudāsa’s narrative.
Even when one tries to correct a situation with mercy, unresolved hostility can persist; act responsibly, avoid needless violence, and anticipate consequences while choosing dharmic restraint.