Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 5
Purukutsa’s Rasātala Victory; Triśaṅku and Hariścandra; Rohita and Śunaḥśepha
तस्य सत्यव्रत: पुत्रस्त्रिशङ्कुरिति विश्रुत: । प्राप्तश्चाण्डालतां शापाद् गुरो: कौशिकतेजसा ॥ ५ ॥ सशरीरो गत: स्वर्गमद्यापि दिवि दृश्यते । पातितोऽवाक् शिरा देवैस्तेनैव स्तम्भितो बलात् ॥ ६ ॥
tasya satyavrataḥ putras triśaṅkur iti viśrutaḥ prāptaś cāṇḍālatāṁ śāpād guroḥ kauśika-tejasā
ത്രിബന്ധനന്റെ പുത്രൻ സത്യവ്രതൻ ‘ത്രിശങ്കു’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധൻ. ഗുരുവിന്റെ ശാപം മൂലം അവൻ ചാണ്ഡാലത്വം പ്രാപിച്ചു; പിന്നെ കൗശികൻ (വിശ്വാമിത്രൻ) തേജസ്സാൽ ശരീരത്തോടെയേ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയി. ദേവന്മാർ അവനെ താഴേക്ക് വീഴ്ത്തിയെങ്കിലും, വിശ്വാമിത്രന്റെ ബലത്തിൽ അവൻ പൂർണ്ണമായി വീണില്ല; ഇന്നും തലകീഴായി ആകാശത്ത് തൂങ്ങുന്നതായി കാണപ്പെടുന്നു.
FAQs
Triśaṅku is Satyavrata, a king in the solar dynasty, who became famous for the extraordinary events surrounding his fall and later attempt to reach heaven.
This verse states that he attained the condition of a caṇḍāla due to the curse of his spiritual master, empowered by the ascetic potency associated with Kauśika (Viśvāmitra).
The verse highlights the seriousness of guru-related offenses and the principle that actions and disrespect toward sacred authority can bring swift karmic consequences.