Shloka 42
Ikṣvāku Dynasty: Vikukṣi’s Offense, Purañjaya’s Victory, Māndhātā’s Birth, and Saubhari’s Fall and Renunciation
स विचिन्त्याप्रियं स्त्रीणां जरठोऽहमसन्मत: । वलीपलित एजत्क इत्यहं प्रत्युदाहृत: ॥ ४१ ॥ साधयिष्ये तथात्मानं सुरस्त्रीणामभीप्सितम् । किं पुनर्मनुजेन्द्राणामिति व्यवसित: प्रभु: ॥ ४२ ॥
sa vicintyāpriyaṁ strīṇāṁ jaraṭho ’ham asan-mataḥ valī-palita ejat-ka ity ahaṁ pratyudāhṛtaḥ
സൗഭരി മുനി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു— “ഞാൻ ഇപ്പോൾ വാർദ്ധക്യത്താൽ ക്ഷീണിതൻ; സ്ത്രീകൾക്ക് അപ്രിയനും അവഗണിതനും. ശരീരത്തിൽ ചുളിവുകൾ, മുടി വെളുത്തു, തല എപ്പോഴും വിറയ്ക്കുന്നു; അതിലുപരി ഞാൻ യോഗി— അതുകൊണ്ട് സ്ത്രീകൾ എന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടില്ല. രാജാവ് അങ്ങനെ തന്നെ മറുപടി നൽകിയതിനാൽ, ദേവസ്ത്രീകൾക്കും അഭിലഷണീയനാകുന്ന വിധം എന്റെ ദേഹം ഞാൻ സിദ്ധമാക്കും; പിന്നെ മനുഷ്യരാജാക്കന്മാരുടെ പുത്രിമാരെക്കുറിച്ച് പറയേണ്ടതുണ്ടോ!”
FAQs
This verse highlights how the body inevitably becomes wrinkled, gray, and unsteady, urging reflection that worldly attractiveness is temporary.
The narrative emphasizes a turning point where one recognizes fading sensual appeal, which can provoke detachment from sense-enjoyment.
Use awareness of impermanence to prioritize character, devotion, and spiritual practice over external validation and temporary beauty.