Shloka 20
दृष्टं श्रुतमसद्बुद्ध्वा नानुध्यायेन्न सन्दिशेत् । संसृतिं चात्मनाशं च तत्र विद्वान् स आत्मदृक् ॥ २० ॥
dṛṣṭaṁ śrutam asad buddhvā nānudhyāyen na sandiśet saṁsṛtiṁ cātma-nāśaṁ ca tatra vidvān sa ātma-dṛk
ഈ ലോകത്തോ പരലോകത്തോ കണ്ടതും കേട്ടതുമായ ഭൗതികസുഖം നശ്വരവും നിസ്സാരവും എന്നു അറിഞ്ഞ് അതിനെ ധ്യാനിക്കാതെയും അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാതെയും, അതിലേക്കുള്ള ആസക്തിയാണു സംസാരബന്ധത്തിന്റെയും ആത്മവിസ്മൃതിയുടെയും കാരണമെന്ന് ബോധിക്കുന്നവൻ തന്നെയാണ് ആത്മദർശി.
The living entity is a spiritual soul, and the material body is his encagement. This is the beginning of spiritual understanding.
FAQs
This verse says that seen and heard sense-objects are temporary; repeatedly thinking or talking about them deepens bondage (saṁsāra), while the wise, self-realized person withdraws from such absorption.
In Purūravā’s narrative, intense attachment leads to suffering and awakening; Śukadeva highlights that fixation on sense experiences fuels saṁsāra, whereas true wisdom is to turn inward toward the Self and the Lord.
Reduce obsessive consumption and discussion of sense-driven media, practice mindful restraint, and redirect attention toward sādhana—hearing and chanting about Bhagavān—so the mind becomes purified rather than entangled.