Shloka 7
Yayāti, Devayānī, Śarmiṣṭhā, and the Exchange of Youth: The Unsatisfied Nature of Desire
श्रीशुक उवाच एकदा दानवेन्द्रस्य शर्मिष्ठा नाम कन्यका । सखीसहस्रसंयुक्ता गुरुपुत्र्या च भामिनी ॥ ६ ॥ देवयान्या पुरोद्याने पुष्पितद्रुमसङ्कुले । व्यचरत्कलगीतालिनलिनीपुलिनेऽबला ॥ ७ ॥
śrī-śuka uvāca ekadā dānavendrasya śarmiṣṭhā nāma kanyakā sakhī-sahasra-saṁyuktā guru-putryā ca bhāminī
ശ്രീശുകദേവ ഗോസ്വാമി പറഞ്ഞു—ഒരു ദിവസം ദാനവേന്ദ്രൻ വൃഷപർവയുടെ പുത്രി ശർമിഷ്ഠ, സ്വഭാവത്തിൽ കോപിഷ്ഠയായിരുന്നാലും നിർദോഷിനി, ശുക്രാചാര്യന്റെ പുത്രി ദേവയാനിയോടും ആയിരക്കണക്കിന് സഖികളോടും കൂടി രാജോദ്യാനത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു. ആ ഉദ്യാനം താമരകളും പുഷ്പഫലവൃക്ഷങ്ങളും മധുരഗാനം ചെയ്യുന്ന പക്ഷി-ഭ്രമരങ്ങളാലും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
FAQs
She was wandering in her front garden, filled with flowering trees, along the bank of a lotus-filled watercourse where bees were humming.
Śrī Śukadeva Gosvāmī is narrating this episode to Mahārāja Parīkṣit.
Even in pleasant surroundings and comfort, the Bhagavata narrative often prepares the reader for sudden turns of destiny—encouraging humility, restraint, and remembrance of the Lord amid worldly beauty.