Shloka 49
Yayāti, Devayānī, Śarmiṣṭhā, and the Exchange of Youth: The Unsatisfied Nature of Desire
यस्मिन्निदं विरचितं व्योम्नीव जलदावलि: । नानेव भाति नाभाति स्वप्नमायामनोरथ: ॥ ४९ ॥
yasminn idaṁ viracitaṁ vyomnīva jaladāvaliḥ nāneva bhāti nābhāti svapna-māyā-manorathaḥ
ആകാശത്തിലെ മേഘനിരപോലെ ഈ സൃഷ്ടി യാതിൽ വിരചിതമായിരിക്കുന്നുവോ, അതിൽ തന്നെയാണ് അത് നാനാരൂപമായി ഭാസിക്കുന്നത്; പ്രളയത്തിൽ എല്ലാം ആ വിഷ്ണുവിൽ ലയിച്ച് സ്വപ്നമയപോലെ വൈവിധ്യം പ്രകടമാകുന്നില്ല।
As stated by the Lord Himself in Bhagavad-gītā (7.19) :
FAQs
This verse explains that the universe appears variegated, yet in relation to the Supreme it is like a dream or mental projection—seemingly real, but not ultimately independent or permanent.
Clouds look substantial and many, yet they float within the one sky and constantly change; similarly, the created world appears diverse but rests in the Supreme and lacks separate, enduring reality.
Treat successes and setbacks as temporary appearances; anchor identity in the soul and devotion to the Supreme, which reduces anxiety, attachment, and impulsive chasing of fleeting goals.