Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 13
Yayāti, Devayānī, Śarmiṣṭhā, and the Exchange of Youth: The Unsatisfied Nature of Desire
यैरिदं तपसा सृष्टं मुखं पुंस: परस्य ये । धार्यते यैरिह ज्योति: शिव: पन्था: प्रदर्शित: ॥ १२ ॥ यान् वन्दन्त्युपतिष्ठन्ते लोकनाथा: सुरेश्वरा: । भगवानपि विश्वात्मा पावन: श्रीनिकेतन: ॥ १३ ॥ वयं तत्रापि भृगव: शिष्योऽस्या न: पितासुर: । अस्मद्धार्यं धृतवती शूद्रो वेदमिवासती ॥ १४ ॥
yair idaṁ tapasā sṛṣṭaṁ mukhaṁ puṁsaḥ parasya ye dhāryate yair iha jyotiḥ śivaḥ panthāḥ pradarśitaḥ
പരമപുരുഷനായ ഭഗവാന്റെ മുഖമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന യോഗ്യരായ ബ്രാഹ്മണരിൽ ഞങ്ങളും ഉൾപ്പെടുന്നു. ബ്രാഹ്മണർ തങ്ങളുടെ തപസ്സുകൊണ്ട് പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ സൃഷ്ടിച്ചു, അവർ എപ്പോഴും പരമസത്യത്തെ തങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു. അവർ ഐശ്വര്യത്തിന്റെ പാത, വേദ സംസ്കാരത്തിന്റെ പാത കാണിച്ചുതന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ പൂജിക്കപ്പെടാൻ യോഗ്യരായവർ അവർ മാത്രമായതിനാൽ, മഹത്തായ ദേവന്മാരും സാക്ഷാൽ ഭഗവാൻ പോലും അവരെ ആരാധിക്കുന്നു. ഭൃഗു വംശത്തിൽപ്പെട്ടവരായതിനാൽ ഞങ്ങൾ കൂടുതൽ ആദരണീയരാണ്. എന്നിട്ടും, അസുരന്മാരിൽപ്പെട്ടവനും ഞങ്ങളുടെ ശിഷ്യനുമായ ഇവളുടെ പിതാവ് ഉണ്ടായിരിക്കെ, ഒരു ശൂദ്രൻ വേദജ്ഞാനം കൈക്കലാക്കുന്നതുപോലെ ഇവൾ എന്റെ വസ്ത്രം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.
FAQs
This verse credits great sages with sustaining spiritual light in the world and revealing the auspicious path through their austerity.
It alludes to the Vedic idea that the brāhmaṇas/sages represent the Lord’s ‘mouth’—the channel of sacred knowledge and guidance for society.
Cultivate disciplined practice—study, prayer, ethical living, and self-control—so that clarity and dharmic direction remain alive in one’s home and community.