Shloka 21
Lord Rāmacandra’s Charity, Sītā’s Departure, and the Lord’s Return to Vaikuṇṭha
यस्यामलं नृपसद:सु यशोऽधुनापि गायन्त्यघघ्नमृषयो दिगिभेन्द्रपट्टम् । तं नाकपालवसुपालकिरीटजुष्ट- पादाम्बुजं रघुपतिं शरणं प्रपद्ये ॥ २१ ॥
yasyāmalaṁ nṛpa-sadaḥsu yaśo ’dhunāpi gāyanty agha-ghnam ṛṣayo dig-ibhendra-paṭṭam taṁ nākapāla-vasupāla-kirīṭa-juṣṭa- pādāmbujaṁ raghupatiṁ śaraṇaṁ prapadye
പാപങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്ന അവന്റെ നിർമല നാമയശസ്, ദിക്കുകളെ ജയിച്ച ഗജത്തിന്റെ അലങ്കാരവസ്ത്രംപോലെ ഇന്നും എല്ലാദിക്കുകളിലും പാടപ്പെടുന്നു. അത്തരം രഘുപതിയുടെ പാദാംബുജങ്ങളിൽ ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു. മാർകണ്ഡേയാദി ഋഷികൾ രാജസഭകളിൽ അവന്റെ ഗുണഗാനം ചെയ്യുന്നു; ശിവ-ബ്രഹ്മാദി ദേവന്മാരും ധർമ്മനിഷ്ഠ രാജാക്കളും കിരീടം കുനിച്ച് അവന്റെ പാദങ്ങളെ വന്ദിക്കുന്നു.
FAQs
This verse models śaraṇāgati by explicitly surrendering to Raghu-pati (Śrī Rāma), whose lotus feet are revered by both celestial and earthly rulers and whose fame destroys sin.
It emphasizes Rāma’s supreme sovereignty and purity: even the highest authorities—heavenly guardians and earthly monarchs—bow to Him, placing their crowns at His lotus feet in reverence.
By regularly hearing and chanting the spotless glories of Śrī Rāma and practicing surrender—seeking divine refuge over ego, status, or worldly power—one gains purification and steadiness in dharma.