Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 22
Mārkaṇḍeya’s Request to See Māyā and the Vision of the Cosmic Deluge
महामरकतश्यामं श्रीमद्वदनपङ्कजम् । कम्बुग्रीवं महोरस्कं सुनसं सुन्दरभ्रुवम् ॥ २२ ॥ श्वासैजदलकाभातं कम्बुश्रीकर्णदाडिमम् । विद्रुमाधरभासेषच्छोणायितसुधास्मितम् ॥ २३ ॥ पद्मगर्भारुणापाङ्गं हृद्यहासावलोकनम् । श्वासैजद्वलिसंविग्ननिम्ननाभिदलोदरम् ॥ २४ ॥ चार्वङ्गुलिभ्यां पाणिभ्यामुन्नीय चरणाम्बुजम् । मुखे निधाय विप्रेन्द्रो धयन्तं वीक्ष्य विस्मित: ॥ २५ ॥
mahā-marakata-śyāmaṁ śrīmad-vadana-paṅkajam kambu-grīvaṁ mahoraskaṁ su-nasaṁ sundara-bhruvam
ആ ശിശു നിർമല മരകതംപോലെ ശ്യാമനീലനായിരുന്നു; ശ്രീമദ്മുഖപദ്മം ദീപ്തമായി, കഴുത്തിൽ ശംഖരേഖകളെപ്പോലെ അടയാളങ്ങൾ. വിശാല വക്ഷസ്ഥലം, സുന്ദര നാസിക, മനോഹര ഭ്രൂകൾ; ദാടിമപുഷ്പംപോലെ കാതുകൾ, അകത്ത് ശംഖാവർത്തംപോലെ മടികൾ. പദ്മഗർഭംപോലെ ചുവന്ന കണ്ണിൻ കോണുകൾ, ഹൃദയം കവർന്ന പുഞ്ചിരി-നോട്ടം; ശ്വാസത്തോടൊപ്പം കേശം വിറയ്ക്കുകയും, വടഇലപോലെയുള്ള ഉദരത്തിൽ നാഭിക്കു ചുറ്റുമുള്ള മടികൾ ചലിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇത് കണ്ട വിപ്രശ്രേഷ്ഠൻ വിസ്മയിച്ചു—ശിശു തന്റെ കോമള വിരലുകളാൽ സ്വന്തം പാദപദ്മം ഉയർത്തി, പാദവിരൽ വായിൽ വെച്ച് ചൂഷണം ചെയ്തു।
The young child was the Supreme Personality of Godhead. According to Śrīla Viśvanātha Cakravartī Ṭhākura, Lord Kṛṣṇa wondered, “So many devotees are hankering for the nectar of My lotus feet. Therefore let Me personally experience that nectar.” Thus the Lord, playing like an ordinary baby, began to suck on His toes.