Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 7
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
प्राप्तद्विजातिसंस्कारो मार्कण्डेय: पितु: क्रमात् । छन्दांस्यधीत्य धर्मेण तप:स्वाध्यायसंयुत: ॥ ७ ॥ बृहद्व्रतधर: शान्तो जटिलो वल्कलाम्बर: । बिभ्रत् कमण्डलुं दण्डमुपवीतं समेखलम् ॥ ८ ॥ कृष्णाजिनं साक्षसूत्रं कुशांश्च नियमर्द्धये । अग्न्यर्कगुरुविप्रात्मस्वर्चयन् सन्ध्ययोर्हरिम् ॥ ९ ॥ सायं प्रात: स गुरवे भैक्ष्यमाहृत्य वाग्यत: । बुभुजे गुर्वनुज्ञात: सकृन्नो चेदुपोषित: ॥ १० ॥ एवं तप:स्वाध्यायपरो वर्षाणामयुतायुतम् । आराधयन् हृषीकेशं जिग्ये मृत्युं सुदुर्जयम् ॥ ११ ॥
prāpta-dvijāti-saṁskāro mārkaṇḍeyaḥ pituḥ kramāt chandāṁsy adhītya dharmeṇa tapaḥ-svādhyāya-saṁyutaḥ
പിതാവ് നിർദ്ദേശിച്ച വിധിപ്രകാരം ദ്വിജാതി-സംസ്കാരം ലഭിച്ച ശേഷം മാർകണ്ഡേയൻ ക്രമമായി വേദഛന്ദസ്സുകൾ പഠിച്ചു, ധർമ്മാനുസൃതമായി നിയമങ്ങൾ പാലിച്ചു; തപസ്സും സ്വാധ്യായവും ചേർത്ത് ജീവിതം മുഴുവൻ നൈഷ്ഠിക ബ്രഹ്മചാരിയായി നിലകൊണ്ടു. അദ്ദേഹം അത്യന്തം ശാന്തൻ, ജടാധാരി, വൽക്കലവസ്ത്രധാരി; കമണ്ഡലു, ദണ്ഡം, യജ്ഞോപവീതം, മേഖല എന്നിവ ധരിച്ചു, നിയമവർദ്ധനയ്ക്കായി കൃഷ്ണാജിനം, ജപമാല, കുശപ്പുല്ല് കെട്ടുകളും കൈവശം വെച്ചു. സന്ധ്യാകാലങ്ങളിൽ അഗ്നി, സൂര്യൻ, ഗുരു, ബ്രാഹ്മണർ, ഹൃദയസ്ഥ പരമാത്മാവ്—ഈ അഞ്ചു രൂപങ്ങളിൽ ഹരിയെ നിത്യമായി ആരാധിച്ചു. പ്രഭാതവും സായാഹ്നവും ഭിക്ഷ കൊണ്ടുവന്ന് മൗനമായി ഗുരുവിന് സമർപ്പിച്ചു; ഗുരുവിന്റെ അനുമതി ലഭിച്ചാൽ ദിവസത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം ഭക്ഷിച്ചു, അല്ലെങ്കിൽ ഉപവസിച്ചു. ഇങ്ങനെ അനന്തകോടി വർഷങ്ങൾ ഹൃഷീകേശ ഭഗവാനെ ആരാധിച്ച് അജേയമായ മരണത്തെ ജയിച്ചു.