Shloka 47
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
तस्मै नमो भगवते पुरुषाय भूम्ने विश्वाय विश्वगुरवे परदैवताय । नारायणाय ऋषये च नरोत्तमाय हंसाय संयतगिरे निगमेश्वराय ॥ ४७ ॥
tasmai namo bhagavate puruṣāya bhūmne viśvāya viśva-gurave para-daivatāya nārāyaṇāya ṛṣaye ca narottamāya haṁsāya saṁyata-gire nigameśvarāya
ആ പരമ പുരുഷോത്തമ ഭഗവാനെ നമസ്കരിക്കുന്നു—അവൻ സർവ്വവ്യാപി, വിശ്വരൂപൻ, വിശ്വഗുരു, പരദൈവം. ഋഷിരൂപനായ നാരായണനെയും, നരോത്തമനായ നരനെയും—ഹംസസ്വഭാവി, വാക്ക് നിയന്ത്രിച്ചവൻ, വേദനിഗമങ്ങളുടെ പ്രചാരകൻ—ഞാൻ പ്രണാമം ചെയ്യുന്നു.
FAQs
This verse offers direct homage to Bhagavān as the highest (paradaivatā) and specifically venerates Him as Nārāyaṇa—the supreme object of devotion and refuge.
He praises the Lord through revered divine manifestations/titles: Nara-Nārāyaṇa (the sage and the Lord) and Haṁsa (the pure, transcendental teacher), highlighting the Lord as the source and master of Vedic wisdom.
Practice truthful, restrained, and purposeful speech—reducing gossip and harsh words—so one’s words support clarity, compassion, and remembrance of the Divine.