Shloka 42
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
तस्यावितु: स्थिरचरेशितुरङ्घ्रिमूलं यत्स्थं न कर्मगुणकालरज: स्पृशन्ति । यद् वै स्तुवन्ति निनमन्ति यजन्त्यभीक्ष्णं ध्यायन्ति वेदहृदया मुनयस्तदाप्त्यै ॥ ४२ ॥
tasyāvituḥ sthira-careśitur aṅghri-mūlaṁ yat-sthaṁ na karma-guṇa-kāla-rajaḥ spṛśanti yad vai stuvanti ninamanti yajanty abhīkṣṇaṁ dhyāyanti veda-hṛdayā munayas tad-āptyai
നീ ചലനശീലവും അചലവും ആയ സകല ജീവികളുടെയും രക്ഷകനും പരമാധിപതിയും ആകുന്നു. നിന്റെ പാദപദ്മങ്ങളിൽ ആശ്രയിക്കുന്നവനെ കർമ്മം, ഗുണം, കാലം എന്നിവയുടെ രജോമലിനത സ്പർശിക്കുകയില്ല. വേദങ്ങളുടെ ഹൃദയാർത്ഥം ഉൾക്കൊണ്ട മുനിമാർ നിന്റെ സാന്നിധ്യം നേടാൻ നിന്നെ സ്തുതിച്ച്, അവസരമൊക്കെയും നമസ്കരിച്ചു, നിരന്തരം ആരാധിച്ച് ധ്യാനത്തിൽ ലീനരാകുന്നു.
FAQs
This verse says that at the Lord’s lotus feet there is a state not touched by the contamination of karma, the material modes, or time, and that sages seek it through constant devotion.
He presents these as practical limbs of bhakti by which realized sages attain the Lord’s shelter—the transcendental position beyond material influence.
Adopt a steady daily practice of bhakti—regular glorification (kīrtana), respectful humility (namaskāra), worship (sevā/arcana), and meditation (smaraṇa)—to reduce material agitation and deepen spiritual shelter.