Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 34
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
तौ शुक्लकृष्णौ नवकञ्जलोचनौ चतुर्भुजौ रौरववल्कलाम्बरौ । पवित्रपाणी उपवीतकं त्रिवृत् कमण्डलुं दण्डमृजुं च वैणवम् ॥ ३३ ॥ पद्माक्षमालामुत जन्तुमार्जनं वेदं च साक्षात्तप एव रूपिणौ । तपत्तडिद्वर्णपिशङ्गरोचिषा प्रांशू दधानौ विबुधर्षभार्चितौ ॥ ३४ ॥
tau śukla-kṛṣṇau nava-kañja-locanau catur-bhujau raurava-valkalāmbarau pavitra-pāṇī upavītakaṁ tri-vṛt kamaṇḍaluṁ daṇḍam ṛjuṁ ca vaiṇavam
അവരിൽ ഒരാൾ ശ്വേതവർണ്ണനും മറ്റാൾ ശ്യാമവർണ്ണനും; ഇരുവരും ചതുര്ഭുജന്മാർ, പുതുതായി വിരിഞ്ഞ താമരദളസമാന നേത്രങ്ങൾ, റൗരവമൃഗചർമ്മവും വൽക്കലവസ്ത്രവും ധരിച്ചു, ത്രിവൃത് ഉപവീതം അണിഞ്ഞവരായിരുന്നു. അതിപവിത്രമായ അവരുടെ കരങ്ങളിൽ കമണ്ഡലു, നേരായ ദണ്ഡം, വൈണവം, പദ്മാക്ഷമാല, ജന്തുമാർജനം, ദർഭഗുച്ചരൂപത്തിൽ വേദപ്രതീകം എന്നിവയുണ്ടായിരുന്നു; മിന്നലുപോലെയുള്ള പീതപ്രഭയിൽ ദീപ്തരായി, തപസ്സിന്റെ സാക്ഷാത് രൂപമായി, ഉയർന്ന ദേഹയഷ്ടിയോടെ ദേവർഷിമാർ ആരാധിച്ചവർ ആയിരുന്നു.
FAQs
This verse describes two divine figures—one fair and one dark—four-armed, lotus-eyed, and bearing sacred renunciant emblems (sacred thread, waterpot, staff), indicating a transcendental, authoritative presence.
The verse blends ascetic symbols (bark/deerskin, kamaṇḍalu, daṇḍa) with divine attributes (four arms, lotus eyes) to show that true spiritual authority can appear with the humility of renunciation yet possess unmistakable divinity.
It encourages reverence for purity and discipline (simplicity, sacred conduct) while remembering that the Divine can guide and protect through authentic spiritual principles and teachers.