Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 19
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
तदाश्रमपदं पुण्यं पुण्यद्रुमलताञ्चितम् । पुण्यद्विजकुलाकीर्णं पुण्यामलजलाशयम् ॥ १८ ॥ मत्तभ्रमरसङ्गीतं मत्तकोकिलकूजितम् । मत्तबर्हिनटाटोपं मत्तद्विजकुलाकुलम् ॥ १९ ॥ वायु: प्रविष्ट आदाय हिमनिर्झरशीकरान् । सुमनोभि: परिष्वक्तो ववावुत्तम्भयन् स्मरम् ॥ २० ॥
tad-āśrama-padaṁ puṇyaṁ puṇya-druma-latāñcitam puṇya-dvija-kulākīrṇaṁ puṇyāmala-jalāśayam
മാർകണ്ഡേയ ഋഷിയുടെ ആ പുണ്യാശ്രമം പുണ്യവൃക്ഷങ്ങളും ലതകളും കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അവിടെ അനേകം സദ്ബ്രാഹ്മണർ വസിച്ച് നിർമ്മലമായ പവിത്ര ജലാശയങ്ങളുടെ ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു. മത്തഭ്രമരങ്ങളുടെ മുഴക്കം, ഉല്ലാസകോകിലകളുടെ കൂജനം ആശ്രമത്തെ മുഴങ്ങിച്ചു; സന്തോഷമുള്ള മയിലുകൾ നൃത്തം ചെയ്തു, ഉന്മത്ത പക്ഷികുലങ്ങൾ അവിടെ തിരക്കായി. ഇന്ദ്രൻ അയച്ച വസന്തവായു സമീപ ജലപാതങ്ങളുടെ ശീതള തുള്ളികൾ കൊണ്ടുവന്ന് പ്രവേശിച്ചു; വനപുഷ്പങ്ങളുടെ സുഗന്ധം ആലിംഗനം ചെയ്ത ആ കാറ്റ് മന്മഥന്റെ വികാരം ഉണർത്തിത്തുടങ്ങി।
FAQs
It portrays a sanctified hermitage filled with auspicious natural sounds—bees humming, cuckoos singing, peacocks dancing, and many birds—signaling purity, joy, and a sattvic atmosphere conducive to devotion.
To convey the spiritual mood of the sacred place being visited/depicted in the narrative—showing how a holy environment naturally supports remembrance of the Lord and elevates the mind beyond worldly distraction.
Create a “tīrtha-like” space by choosing uplifting surroundings—cleanliness, natural beauty, and sacred sound (kīrtana/recitation)—so the mind becomes joyful and steady for bhakti.