Shloka 17
Bhṛgu Tests the Trimūrti; Kṛṣṇa and Arjuna Visit Mahā-Viṣṇu and Recover the Brāhmaṇa’s Sons
तन्निशम्याथ मुनयो विस्मिता मुक्तसंशया: । भूयांसं श्रद्दधुर्विष्णुं यत: शान्तिर्यतोऽभयम् ॥ १४ ॥ धर्म: साक्षाद् यतो ज्ञानं वैराग्यं च तदन्वितम् । ऐश्वर्यं चाष्टधा यस्माद् यशश्चात्ममलापहम् ॥ १५ ॥ मुनीनां न्यस्तदण्डानां शान्तानां समचेतसाम् । अकिञ्चनानां साधूनां यमाहु: परमां गतिम् ॥ १६ ॥ सत्त्वं यस्य प्रिया मूर्तिर्ब्राह्मणास्त्विष्टदेवता: । भजन्त्यनाशिष: शान्ता यं वा निपुणबुद्धय: ॥ १७ ॥
tan niśamyātha munayo vismitā mukta-saṁśayāḥ bhūyāṁsaṁ śraddadhur viṣṇuṁ yataḥ śāntir yato ’bhayam
ഭൃഗുവിന്റെ വൃത്താന്തം കേട്ട് മുനിമാർ വിസ്മയിച്ചു; എല്ലാ സംശയങ്ങളും നീങ്ങി അവർ വിഷ്ണുവേ പരമപ്രഭുവെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു. അവനിൽ നിന്നാണ് ശാന്തി, അഭയം, ധർമ്മത്തിന്റെ സാരം, ജ്ഞാനസഹിത വൈരാഗ്യം, യോഗത്തിന്റെ അഷ്ടസിദ്ധികൾ, മനോമല നീക്കുന്ന യശസ്സും ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. അഹിംസക, ശാന്ത, സമചിത്ത, നിഷ്കാമ സാദുക്കൾ അവനെ പരമഗതി എന്നു പറയുന്നു. അവന്റെ പ്രിയമൂർത്തി ശുദ്ധ സത്ത്വമയമാണ്; ബ്രാഹ്മണർ അവന്റെ ആരാധ്യ ദേവതകൾ; നിഷ്കാമമായി, ശാന്തചിത്തത്തോടെ, നിപുണബുദ്ധികൾ അവനെ ഭജിക്കുന്നു.
By becoming devoted to the Personality of Godhead, one easily attains divine knowledge and detachment from sense gratification, without separate endeavor. As described in the Eleventh Canto of Śrīmad Bhāgavatam (11.2.42) :
FAQs
This verse praises anāśiṣaḥ—devotees who worship Viṣṇu without material demands—describing them as śānta (peaceful) and guided by refined intelligence.
Here Viṣṇu is described as especially associated with sattva, the mode that supports clarity, peace, and spiritual discernment—qualities that naturally nourish devotion.
Serve and pray with the intention to please the Lord rather than to secure outcomes—do your duties sincerely, reduce selfish bargaining in prayer, and cultivate calmness and clarity (sattva) through disciplined living.