Shloka 15
Bhṛgu Tests the Trimūrti; Kṛṣṇa and Arjuna Visit Mahā-Viṣṇu and Recover the Brāhmaṇa’s Sons
तन्निशम्याथ मुनयो विस्मिता मुक्तसंशया: । भूयांसं श्रद्दधुर्विष्णुं यत: शान्तिर्यतोऽभयम् ॥ १४ ॥ धर्म: साक्षाद् यतो ज्ञानं वैराग्यं च तदन्वितम् । ऐश्वर्यं चाष्टधा यस्माद् यशश्चात्ममलापहम् ॥ १५ ॥ मुनीनां न्यस्तदण्डानां शान्तानां समचेतसाम् । अकिञ्चनानां साधूनां यमाहु: परमां गतिम् ॥ १६ ॥ सत्त्वं यस्य प्रिया मूर्तिर्ब्राह्मणास्त्विष्टदेवता: । भजन्त्यनाशिष: शान्ता यं वा निपुणबुद्धय: ॥ १७ ॥
tan niśamyātha munayo vismitā mukta-saṁśayāḥ bhūyāṁsaṁ śraddadhur viṣṇuṁ yataḥ śāntir yato ’bhayam
ഭൃഗുവിന്റെ വിവരണം കേട്ട് മുനിമാർ വിസ്മയിച്ചു; എല്ലാ സംശയങ്ങളും നീങ്ങി, വിഷ്ണുവേ പരമേശ്വരൻ എന്നു അവർ കൂടുതൽ ദൃഢമായി വിശ്വസിച്ചു. അവനിൽ നിന്നാണ് ശാന്തിയും അഭയവും, സാക്ഷാത് ധർമ്മതത്ത്വവും, ജ്ഞാനസഹിതമായ വൈരാഗ്യവും, യോഗത്തിന്റെ അഷ്ടസിദ്ധികളും, മനസ്സിലെ മലിനത നീക്കുന്ന അവന്റെ യശസ്സും ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. ഹിംസ ത്യജിച്ച് ദണ്ഡം വെച്ചുവെച്ച, ശാന്തരും സമചിത്തരുമായ, അകിഞ്ചന സാദുക്കൾക്കു അവൻ തന്നെയാണ് പരമഗതി എന്നു പറയുന്നു. ശുദ്ധ സത്ത്വം അവന്റെ പ്രിയരൂപം; ബ്രാഹ്മണർ അവന്റെ ഇഷ്ടദേവതകൾ; ആത്മശാന്തി നേടിയ നിപുണബുദ്ധികൾ അവനെ നിഷ്കാമമായി ഭജിക്കുന്നു.
By becoming devoted to the Personality of Godhead, one easily attains divine knowledge and detachment from sense gratification, without separate endeavor. As described in the Eleventh Canto of Śrīmad Bhāgavatam (11.2.42) :