Shloka 42
Draupadī Meets Kṛṣṇa’s Queens — Narratives of the Lord’s Marriages and the Queens’ Bhakti
न वयं साध्वि साम्राज्यं स्वाराज्यं भौज्यमप्युत । वैराज्यं पारमेष्ठ्यं च आनन्त्यं वा हरे: पदम् ॥ ४१ ॥ कामयामह एतस्य श्रीमत्पादरज: श्रिय: । कुचकुङ्कुमगन्धाढ्यं मूर्ध्ना वोढुं गदाभृत: ॥ ४२ ॥
na vayaṁ sādhvi sāmrājyaṁ svārājyaṁ bhaujyam apy uta vairājyaṁ pārameṣṭhyaṁ ca ānantyaṁ vā hareḥ padam
ഹേ സാധ്വീ, ഞങ്ങൾ ഭൂമിയിലെ സാമ്രാജ്യവും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല, സ്വർഗരാജന്റെ സ്വാരാജ്യവും അല്ല, അതിരില്ലാത്ത ഭോഗസൗകര്യവും അല്ല, യോഗസിദ്ധികളും അല്ല, ബ്രഹ്മപദവും അല്ല, അമരത്വവും അല്ല, ഹരിയുടെ പരമപദപ്രാപ്തിയും പോലും അല്ല. ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഗദാധാരിയായ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ മഹിമയുള്ള പാദധൂളി തലയിൽ വഹിക്കലാണ്—അത് അവന്റെ ശ്രീമതി പ്രിയയുടെ കുചകുങ്കുമസുഗന്ധത്തിൽ സമൃദ്ധമാണ്।
The verb rāj means “to rule,” and from it are derived the words sāmrājyam, meaning “rulership over the entire earth,” and svārājyam, meaning “rulership over heaven.” Bhaujyam comes from the verb bhuj, “to enjoy,” and thus refers to the capacity of enjoying whatever one desires. Virāṭ is explained by Śrīla Viśvanātha Cakravartī as representing the phrase vividhaṁ virājate (“one enjoys many kinds of opulence”) and specifically indicating the eight mystic perfections of aṇimā and so on.
FAQs
This verse shows pure devotees do not seek empire, heavenly enjoyment, cosmic posts like Brahmā’s, or even Hari’s abode as a goal—only loving devotion itself is treasured.
In their mood of pure bhakti, they value intimate devotional service above all rewards, even spiritual destinations, because love is the aim, not attainment of status.
Prioritize sincere devotion and character over chasing titles, control, or “spiritual achievements,” and measure progress by humility and service-mindedness.