Shloka 15
Draupadī Meets Kṛṣṇa’s Queens — Narratives of the Lord’s Marriages and the Queens’ Bhakti
श्रीभद्रोवाच पिता मे मातुलेयाय स्वयमाहूय दत्तवान् । कृष्णे कृष्णाय तच्चित्तामक्षौहिण्या सखीजनै: ॥ १५ ॥ अस्य मे पादसंस्पर्शो भवेज्जन्मनि जन्मनि । कर्मभिर्भ्राम्यमाणाया येन तच्छ्रेय आत्मन: ॥ १६ ॥
śrī-bhadrovāca pitā me mātuleyāya svayam āhūya dattavān kṛṣṇe kṛṣṇāya tac-cittām akṣauhiṇyā sakhī-janaiḥ
ശ്രീ ഭദ്ര പറഞ്ഞു—പ്രിയ ദ്രൗപദീ! എന്റെ പിതാവ് സ്വമേധയാ തന്റെ സഹോദരീപുത്രനായ ശ്രീകൃഷ്ണനെ വിളിച്ചു വരുത്തി, എന്റെ ചിത്തം മുമ്പേ അർപ്പിതമായിരുന്ന ആ കൃഷ്ണനേയ്ക്ക് തന്നെ എന്നെ വധുവായി ദാനം ചെയ്തു. ഒരു അക്ഷൗഹിണി സൈന്യവും എന്റെ സഖിമാരും കൂടെ എന്നെ പ്രഭുവിന് സമർപ്പിച്ചു. എന്റെ പരമ ശ്രേയസ് ഇതാണ്—കർമബന്ധത്തിൽ ജന്മം ജന്മമായി അലയുന്നവളായാലും, ഓരോ ജന്മത്തിലും ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പാദപദ്മസ്പർശം എനിക്ക് ലഭിക്കട്ടെ.
With the word ātmanaḥ, Queen Bhadrā speaks not only for herself but for all living entities as well. The soul’s perfection ( śreya ātmanaḥ ) is devotional service to Lord Kṛṣṇa, both in this world and beyond, in liberation.
FAQs
Bhadrā is speaking, describing how her father arranged her marriage by personally giving her to Kṛṣṇa, along with an akṣauhiṇī of soldiers and her companions, while her mind was already devoted to Kṛṣṇa.
An akṣauhiṇī is a complete military division (a large, standard formation of chariots, elephants, cavalry, and infantry) mentioned in epic and Purāṇic contexts as a measure of army strength.
It highlights single-pointed devotion—keeping one’s mind fixed on Kṛṣṇa—while accepting life’s arrangements in a dharmic way, seeing relationships and duties as supportive to bhakti.