Shloka 17
The Slaying of Śālva and the Destruction of Saubha
यत्त्वया मूढ न: सख्युर्भ्रातुर्भार्या हृतेक्षताम् । प्रमत्त: स सभामध्ये त्वया व्यापादित: सखा ॥ १७ ॥ तं त्वाद्य निशितैर्बाणैरपराजितमानिनम् । नयाम्यपुनरावृत्तिं यदि तिष्ठेर्ममाग्रत: ॥ १८ ॥
yat tvayā mūḍha naḥ sakhyur bhrātur bhāryā hṛtekṣatām pramattaḥ sa sabhā-madhye tvayā vyāpāditaḥ sakhā
[സാൽവൻ പറഞ്ഞു:] വിഡ്ഢീ! ഞങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്തായ ശിശുപാലന്റെ വധുവിനെ നീ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി, പിന്നീട് സഭാമധ്യത്തിൽ അശ്രദ്ധനായിരുന്നപ്പോൾ അവനെ കൊലപ്പെടുത്തി. അതിനാൽ ഇന്ന് എന്റെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകളാൽ നിന്നെ ഞാൻ തിരിച്ചുവരവില്ലാത്ത ലോകത്തേക്ക് അയക്കും! നീ അജയ്യനാണെന്ന് സ്വയം കരുതുന്നുണ്ടെങ്കിലും, എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടാൽ ഞാൻ നിന്നെ ഇപ്പോൾത്തന്നെ കൊല്ലും.
FAQs
Śālva, driven by hostility, taunts Kṛṣṇa by recalling the killing of Śiśupāla and frames it as an unjust act done when the opponent was off guard.
It refers to Śiśupāla as the one dear to Rukmiṇī (the wife of their ‘brother’ Kṛṣṇa), since Śālva twists the relationship to insult Kṛṣṇa.
It shows how envy distorts perception—an offender tries to portray the Lord’s righteous actions as blameworthy—so one should guard against resentment and cultivate humble, truthful speech.