Shloka 26
Kṛṣṇa’s Daily Life in Dvārakā; the Captive Kings’ Appeal; Nārada Announces the Rājasūya
लोको विकर्मनिरत: कुशले प्रमत्त: कर्मण्ययं त्वदुदिते भवदर्चने स्वे । यस्तावदस्य बलवानिह जीविताशां सद्यश्छिनत्त्यनिमिषाय नमोऽस्तु तस्मै ॥ २६ ॥
loko vikarma-nirataḥ kuśale pramattaḥ karmaṇy ayaṁ tvad-udite bhavad-arcane sve yas tāvad asya balavān iha jīvitāśāṁ sadyaś chinatty animiṣāya namo ’stu tasmai
ലോകം വികർമ്മങ്ങളിൽ ലീനമായി കുശലമാർഗ്ഗത്തിൽ മയങ്ങുന്നു; എന്നാൽ നിന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം സ്വധർമ്മത്തിൽ നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നതുതന്നെ യഥാർത്ഥ മംഗളം. കാലരൂപനായി ഇവിടെ ദീർഘജീവിതത്തിന്റെ ദൃഢാശയെ ക്ഷണത്തിൽ മുറിച്ചെറിയുന്ന സർവ്വശക്തനായ പ്രഭുവിന് നമസ്കാരം.
Lord Kṛṣṇa states in the Bhagavad-gītā (9.27) :
FAQs
This verse states that people commonly become absorbed in vikarma and remain careless about their real welfare, implying that such actions distract the soul from auspicious spiritual progress.
It says that the same human activity becomes beneficial when performed as Kṛṣṇa has instructed—by directing one’s actions into bhavad-arcana, the worship and service of the Lord.
By remembering that time can end life at any moment, one becomes sober, reduces sinful habits, and prioritizes devotional service and meaningful duties over distractions.