Shloka 19
मूषलाहतमस्तिष्को विरेजे रक्तधारया । गिरिर्यथा गैरिकया प्रहारं नानुचिन्तयन् ॥ १९ ॥ पुनरन्यं समुत्क्षिप्य कृत्वा निष्पत्रमोजसा । तेनाहनत् सुसङ्क्रुद्धस्तं बल: शतधाच्छिनत् ॥ २० ॥ ततोऽन्येन रुषा जघ्ने तं चापि शतधाच्छिनत् ॥ २१ ॥
mūṣalāhata-mastiṣko vireje rakta-dhārayā girir yathā gairikayā prahāraṁ nānucintayan
പ്രഭുവിന്റെ മൂസളപ്രഹാരത്തിൽ ദ്വിവിദന്റെ കപാലം തകർന്നു; രക്തധാര ഒഴുകി, ഗൈരികം പൂശിയ പർവ്വതംപോലെ അവൻ തിളങ്ങി. മുറിവിനെ അവഗണിച്ച് അവൻ മറ്റൊരു വൃക്ഷം പിഴുതെടുത്തു, ബലത്തോടെ ഇലകൾ കളഞ്ഞ് പ്രഭുവിനെ അടിച്ചു. അപ്പോൾ അത്യന്തം ക്രുദ്ധനായ ബലരാമൻ ആ വൃക്ഷത്തെ നൂറുകണക്കിന് കഷണങ്ങളാക്കി തകർത്തു. പിന്നെ അവൻ മറ്റൊരു വൃക്ഷം എടുത്ത് രോഷത്തോടെ അടിച്ചപ്പോൾ, അതും പ്രഭു ശതധാ പൊട്ടിച്ചു।
FAQs
This verse depicts unwavering steadiness: even after being struck on the head and bleeding, the warrior does not dwell on the injury, showing fearlessness and resolve.
Śukadeva Gosvāmī narrates these events to Mahārāja Parīkṣit as part of the account of the Yadu-era conflicts and divine associates’ exploits.
It teaches not to obsess over setbacks; one can remain focused on duty and remembrance of the Lord, meeting difficulties with steadiness rather than rumination.