Shloka 12
Balarāma Visits Vraja: Consoling the Gopīs and Dragging the Yamunā
मातरं पितरं भ्रातृन् पतीन् पुत्रान् स्वसृनपि । यदर्थे जहिम दाशार्ह दुस्त्यजान् स्वजनान् प्रभो ॥ ११ ॥ ता न: सद्य: परित्यज्य गत: सञ्छिन्नसौहृद: । कथं नु तादृशं स्त्रीभिर्न श्रद्धीयेत भाषितम् ॥ १२ ॥
mātaraṁ pitaraṁ bhrātṝn patīn putrān svasṝn api yad-arthe jahima dāśārha dustyajān sva-janān prabho
“ഹേ ദാശാർഹവംശീയ പ്രഭോ! കൃഷ്ണനുവേണ്ടി ഞങ്ങൾ അമ്മ, അച്ഛൻ, സഹോദരന്മാർ, ഭർത്താക്കന്മാർ, പുത്രന്മാർ, സഹോദരിമാർ വരെ—ത്യജിക്കാൻ ദുഷ്കരമായ സ്വജനങ്ങളെയും—വിട്ടു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അതേ കൃഷ്ണൻ ഞങ്ങളെ പെട്ടെന്ന് ഉപേക്ഷിച്ച് പോയി, സ്നേഹബന്ധം മുറിച്ച്. എന്നിട്ടും ഏതു സ്ത്രീയാണ് അവന്റെ വാക്കുകളിൽ വിശ്വസിക്കാതിരിക്കുക?”
FAQs
This verse states that the gopīs gave up even their closest family relationships—mother, father, husband, children, and siblings—for Kṛṣṇa, showing the extremity of their exclusive devotion.
They speak from the pain of separation (viraha), feeling that Kṛṣṇa left them abruptly and ‘cut off’ affectionate connection, so their words are a devotional lament rather than ordinary criticism.
It highlights single-hearted commitment: sincere bhakti may demand prioritizing spiritual truth over social pressure, and bringing feelings—even pain and complaint—honestly before God.