Shloka 15
The Deliverance of King Nṛga and the Warning Against Taking Brāhmaṇa Property
स्वलङ्कृतेभ्यो गुणशीलवद्भ्य: सीदत्कुटुम्बेभ्य ऋतव्रतेभ्य: । तप:श्रुतब्रह्मवदान्यसद्भ्य: प्रादां युवभ्यो द्विजपुङ्गवेभ्य: ॥ १४ ॥ गोभूहिरण्यायतनाश्वहस्तिन: कन्या: सदासीस्तिलरूप्यशय्या: । वासांसि रत्नानि परिच्छदान् रथा- निष्टं च यज्ञैश्चरितं च पूर्तम् ॥ १५ ॥
sv-alaṅkṛtebhyo guṇa-śīlavadbhyaḥ sīdat-kuṭumbebhya ṛta-vratebhyaḥ tapaḥ-śruta-brahma-vadānya-sadbhyaḥ prādāṁ yuvabhyo dvija-puṅgavebhyaḥ
ഞാൻ ആദ്യം ദാനം സ്വീകരിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണരെ ഉത്തമാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച് ആദരിച്ചു. അവർ അഭാവത്തിലായ കുടുംബങ്ങളിലെ യുവ ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജർ; ഗുണശീലസമ്പന്നർ, സത്യവ്രതർ, തപസ്സിൽ പ്രസിദ്ധർ, വേദശാസ്ത്രങ്ങളിൽ മഹാപണ്ഡിതർ, സദാചാരികൾ. ഞാൻ അവർക്കു പശുക്കൾ, ഭൂമി, സ്വർണം, വീടുകൾ, കുതിരകൾ, ആനകൾ, ദാസികളോടുകൂടിയ വിവാഹയോഗ്യ കന്യകൾ, എള്ള്, വെള്ളി, ഉത്തമ ശയ്യകൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, രത്നങ്ങൾ, ഗൃഹോപകരണങ്ങൾ, രഥങ്ങൾ എന്നിവ നൽകി; കൂടാതെ യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി പല പൂർത്ത പുണ്യപ്രവൃത്തികളും നിർവഹിച്ചു।
FAQs
This verse praises giving to exemplary brāhmaṇas—truthful, disciplined, learned, saintly, and in genuine need—showing that dāna should be guided by character and dharma, not mere display.
Because the recipients of sacred charity are ideally those who uphold satya, vrata, tapaḥ, and śruta—qualities that preserve spiritual culture and ensure that gifts support dharma.
Give thoughtfully to people and institutions that demonstrate integrity, spiritual discipline, and genuine service—especially where there is real hardship—rather than giving only for reputation.